Forum | Εγγραφή | Υπενθύμηση Κωδικού | Λίστα Μελών | Αναζήτηση
 
26/2/2020
User: Pass:  

Αρχική Σελίδα

Παρουσίαση

Οι Θέσεις Μας

Διακήρυξη

Δημοσιεύσεις

Συντονιστική Επιτροπή

Νόμοι που διέπουν το επάγγελμα

Χρήστες: 12040
 
Email 
teamakioe@gmail.com
 

NewsLetter

Γράψτε το email σας για να λαμβάνετε τα νέα μας

 

 
 

Αρθρα

Πρόοδος ή απειλή η τεχνητή νοημοσύνη;
ΣΕΑ : Η υπερφορολόγηση της μεσαίας τάξης
Έχουμε κράτος δικαίου ή κράτος ασυδοσίας και ανομίας; Του Νίκου Κοτζιά
Αρχαίο... λάδωμα αθάνατο Από τον 19ο αιώνα στα σκάνδαλα του Μεσοπολέμου.Του ΦΟΙΒΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΗ
Από το κράτος πρόνοιας, στο κράτος... φιλανθρωπίας. Των Σάββα Γ. Ρομπόλη* και Βασιλείου Γ. Μπέτση**
Η Ελλάδα μπροστά στην 4η Βιομηχανική Επανάσταση. Από το Ινστιτούτο Μικρών Επιχειρήσεων ΓΣΕΒΕΕ ( ΙΜΕ ΓΣΕΒΕΕ)

Περισσότερα...

 

Είπαν & λάλησαν

είπαν...

«Ο κρατικός μηχανισμός λειτούργησε άψογα... μέχρι που χιόνισε πολύ»  
Αρχηγός ΓΕΝ, κ. Νικόλαος Τσούνης , Ντόρα Μπακογιάννη Βουλευτής Χανίων  
Ο αθλητισμός είναι πάνω από όλα σεβασμός και ανθρωπιά! 

Περισσότερα...

λάλησαν...

Παναγιώτης Κουρουμπλής : Για τους Έλληνες της Μικράς Ασίας  
Δήλωση του υπουργού Ανάπτυξης στην ΕΡΤ για τους πλειστηριασμούς 
Ο κ. Πέτσας δήλωσε σχετικά με το Oruc Reis 

Περισσότερα...

 

Γρήγοροι Σύνδεσμοι

TAXISnet

Γενική Γραμματεία Πληροφοριακών Συστημάτων

Υπουργείο Οικονομίας & Οικονομικών

Οικονομικό Επιμελητήριο της Ελλάδας

Γενική Γραμματεία Κοινωνικών Ασφαλίσεων

ΙΚΑ

Ο.Α.Ε.Ε.

 

Βοηθήματα

Βιβλιοπαρουσίαση

Νομοθετικά

Ερωτήματα

Εργασία

Οικονομικά

Ομιλίες σε Video

 
 

Μαθήματα ιστορίας για τη φτώχεια. Του Martin Ravallion

�������� 
 

Ημερομηνία: 21/8/2013   Μεγέθυνση - Σμίκρυνση - Σχολιασμός

Κατά τα τελευταία 200 χρόνια ο κόσμος στο σύνολό του έχει δει μια σημαντική μείωση στη συχνότητα εμφάνισης της απόλυτης φτώχειας. Η επιτυχία της Δυτικής Ευρώπης και της Βόρειας Αμερικής κατά τη διάρκεια του 19ου και του 20ου αιώνα στην μείωση της απόλυτης φτώχειας είναι γνωστή, όπως είναι και η επιτυχία της Κίνας και της Ινδίας σε πιο πρόσφατες εποχές. Έχουμε δει επίσης, ενθαρρυντικά σημάδια ταχύτερης προόδου κατά της φτώχειας σε μεγάλο μέρος της Αφρικής από τα τέλη της δεκαετίας του 1990 και μετά. Το ποσοστό του πληθυσμού που ζει στον κόσμο με λιγότερο από (ας πούμε) 1 δολάριο την ημέρα έχει μειωθεί από 80% και πλέον που ήταν στις αρχές του 19ου αιώνα σε κάτω από 20% που είναι σήμερα.

Είδαμε επίσης μια σημαντική αλλαγή στον τρόπο σκέψης σχετικά με τη φτώχεια. Οι παρατηρήσεις της φτώχειας αλληλεπιδρούσαν με τις προηγούμενες «θεωρίες» (συμπεριλαμβανομένων των ιδεολογιών) για να δώσουν μια «ερμηνεία» των αιτιών της φτώχειας, με πιθανές συνέπειες από την ανάληψη δράσης. Από τον τρόπο σκέψης του παρελθόντος μπορούν να διακριθούν δύο ερμηνείες, τόσο λόγιες, όσο και λαϊκές.

• Στην ερμηνεία «χρησιμότητα της φτώχειας», μερικοί άνθρωποι είναι φτωχοί σε μεγάλο βαθμό λόγω των επιλογών που κάνουν και δεν υπάρχει λόγος να πιστεύουμε ότι έχουν τη δυνατότητα να είναι τίποτε άλλο από φτωχοί.

Και η φτώχεια τους θεωρείται απαραίτητη για την οικονομική επιτυχία της χώρας, η οποία χρήζει ενός μεγάλου αριθμού ανθρώπων που ανυπομονούν να δουλέψουν και η αποφυγή της πείνας θεωρείται ως απαραίτητο κίνητρο για την αναζήτηση της προαναφερθείσας εργασίας. Η άποψη του Patrick Colquhoun (1806), του ιδρυτή της σύγχρονης αστυνομικής δύναμης, είναι μια δίκαιη εκπροσώπηση της ερμηνείας αυτής: «Η φτώχεια είναι ένα πολύ αναγκαίο και απαραίτητο συστατικό της κοινωνίας, χωρίς την οποία τα έθνη και οι κοινότητες δε θα μπορούσαν να υπάρχουν σε μια κατάσταση πολιτισμού. Είναι η μοίρα του ανθρώπου, είναι η πηγή του πλούτου». Αυτή φαίνεται να ήταν η κυρίαρχη άποψη μέχρι και τον 19ο αιώνα και παραλλαγές της άποψης αυτής υπάρχουν μέχρι και σήμερα, αν και είναι σαφές πλέον πως δεν είναι κυρίαρχες.

Οι υποστηρικτές της «χρησιμότητας της φτώχειας» του παρελθόντος είχαν λίγες ελπίδες για τη μείωση της φτώχειας μέσω της τεχνικής προόδου και της οικονομικής ανάπτυξης, με δεδομένη την φερόμενη έλλειψη «ηθικών περιορισμών» στους φτωχούς ανθρώπους. Κλασικοί οικονομολόγοι (από τον Adam Smith μέχρι και τον John Stuart Mill) αναγνώρισαν τη λογική των πολιτικών μαζικής εκπαίδευσης για την αλλαγή συμπεριφορών και ως εκ τούτου, την εξασφάλιση μεγαλύτερης υποστήριξης υπέρ της ανάπτυξης των φτωχών σε μια καπιταλιστική οικονομία. Αλλά υπήρχε ελάχιστος ενθουσιασμός για τη
δημόσια παρέμβαση σχετικά με την προώθηση της βασικής εκπαίδευσης για όλα τα παιδιά μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα. Υπήρχε λογικά μεγάλος βαθμός στήριξης από τις ελίτ για τις πολιτικές που βοήθησαν την προστασία των ανθρώπων από την παροδική φτώχεια λόγω των κινδύνων ακόμα και όταν η μαζική φτώχεια ήταν δεδομένη (οι Old Poor Laws της Αγγλίας, που χρονολογούνται από τον καιρό της Βασίλισσας Elizabeth, ήταν ένα έγκαιρο και φαινομενικά επιτυχημένο παράδειγμα τέτοιων πολιτικών). Αλλά η ανάληψη δημόσιας δράσης για τη μείωση της χρόνιας φτώχειας είχε λίγους υποστηρικτές.

• Η δεύτερη, εναλλακτική ερμηνεία, θεωρεί ότι η φτώχεια απορρέει σε μεγάλο βαθμό από την αγορά και άλλες θεσμικές αδυναμίες.

Μια εκδοχή της ερμηνείας αυτής ήρθε στο προσκήνιο στα σοσιαλιστικά κινήματα στα μέσα του 19ου αιώνα, σύμφωνα με την οποία η φτώχεια θεωρήθηκε ως αναπόφευκτη συνέπεια του καπιταλισμού. Όπως και οι κλασικοί οικονομολόγοι, ο Karl Marx ήταν επιφυλακτικός όσον αφορούσε τις προοπτικές ανάπτυξης για τη μείωση της φτώχειας στον καπιταλισμό, αλλά όχι λόγω των ηθικών παραπτωμάτων των φτωχών, απεναντίας πίστευε ότι η ολοκληρωτική απασχόληση θα ήταν αδύνατη και ότι ο «εφεδρικός στρατός» των ανέργων θα συγκρατούσε τυχόν αυξήσεις των μισθών.

Καθώς η οικονομική ανάλυση απέκτησε περισσότερο βάθος, προέκυψε μια εκδοχή της ιδέας των θεσμικών αποτυχιών σύμφωνα με την οποία οι αδυναμίες της αγοράς αλληλεπιδρούν με τις αρχικές ανισότητες για να εμποδίσουν την πρόοδο έναντι της φτώχειας. Για παράδειγμα, οι πιστωτικοί περιορισμοί συνεπάγονται ότι τα παιδιά των φτωχών οικογενειών δε προσελκύουν τις επενδύσεις - στη διατροφή, την υγειονομική περίθαλψη και την εκπαίδευση- που χρειάζονται για να ξεφύγουν τελικά από τη φτώχεια. Οι θετικές επιδράσεις, όπως η ύπαρξη ενός (θετικού) κατώτατου ορίου για το ανθρώπινο κεφάλαιο, προκειμένου αυτό να είναι παραγωγικό, δημιουργούν τη δυναμική για την ύπαρξη παγίδων που οδηγούν στη φτώχεια. Τα γενικά αποτελέσματα ισορροπίας, ιδίως όσον αφορά την κατανομή των κερδών της εργασίας, δεδομένου του άνισου ανθρώπινου κεφαλαίου, οδηγούν στο συμπέρασμα πως τα οφέλη της τεχνικής προόδου αύξησης της εργασίας, μοιράζονται αρκετά άνισα. Οι κυβερνήσεις αποτυγχάνουν στο ότι δεν αντιμετωπίζουν επαρκώς τα προβλήματα αυτά. Υπήρχαν υπαινιγμοί αυτών των ιδεών στην οικονομική βιβλιογραφία του 19ου αιώνα, αλλά μια καλή ανάπτυξη αυτών των ιδεών δεν εμφανίστηκε μέχρι τα τέλη του 20ου αιώνα.

Αυτή η εκδοχή της ιδέας των θεσμικών αποτυχιών είδε τη φτώχεια ως μια κοινωνική αρρώστια που μπορεί να αποφευχθεί μέσω της δημόσιας δράσης σε μια καπιταλιστική οικονομία. Επιπλέον, η πράξη αυτή θεωρήθηκε με τον καιρό ως απόλυτα συνεπής με την ανάπτυξη σε μια τέτοια οικονομία. Πράγματι, οι σωστές πολιτικές αναμενόταν να συμβάλλουν στην εν λόγω ανάπτυξη με την άρση των υλικών περιορισμών της ελευθερίας του ατόμου, για να προωθήσουν τα δικά τους οικονομικά συμφέροντα.

Βήματα στη μετάβαση
Η υπεροχή της άποψης των θεσμικών αποτυχιών ήταν ιδιαίτερα άνιση κατά την πάροδο του χρόνου, με μεγάλες περιόδους αδράνειας και πολλές καθυστερήσεις. Ωστόσο, μπορούν να διακριθούν δύο σημαντικά ιστορικά βήματα, στα οποία δίνω τα ονόματα Πρώτος και Δεύτερος Διαφωτισμός της Φτώχειας. Ο Πρώτος Διαφωτισμός της Φτώχειας ήταν περίπου 20 χρόνια πριν από τα τέλη του 19ου αιώνα. Άνθισαν οι κριτικές κατά των επικρατουσών κοινωνικών ιεραρχιών από το λαό στο Λονδίνο και το Παρίσι. Στην τελευταία περίπτωση μάλιστα είχαν ως διάσημο αποκορύφωμά τους τη Γαλλική
δημόσια παρέμβαση σχετικά με την προώθηση της βασικής εκπαίδευσης για όλα τα παιδιά μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα. Υπήρχε λογικά μεγάλος βαθμός στήριξης από τις ελίτ για τις πολιτικές που βοήθησαν την προστασία των ανθρώπων από την παροδική φτώχεια λόγω των κινδύνων ακόμα και όταν η μαζική φτώχεια ήταν δεδομένη (οι Old Poor Laws της Αγγλίας, που χρονολογούνται από τον καιρό της Βασίλισσας Elizabeth, ήταν ένα έγκαιρο και φαινομενικά επιτυχημένο παράδειγμα τέτοιων πολιτικών). Αλλά η ανάληψη δημόσιας δράσης για τη μείωση της χρόνιας φτώχειας είχε λίγους υποστηρικτές.

• Η δεύτερη, εναλλακτική ερμηνεία, θεωρεί ότι η φτώχεια απορρέει σε μεγάλο βαθμό από την αγορά και άλλες θεσμικές αδυναμίες.

Μια εκδοχή της ερμηνείας αυτής ήρθε στο προσκήνιο στα σοσιαλιστικά κινήματα στα μέσα του 19ου αιώνα, σύμφωνα με την οποία η φτώχεια θεωρήθηκε ως αναπόφευκτη συνέπεια του καπιταλισμού. Όπως και οι κλασικοί οικονομολόγοι, ο Karl Marx ήταν επιφυλακτικός όσον αφορούσε τις προοπτικές ανάπτυξης για τη μείωση της φτώχειας στον καπιταλισμό, αλλά όχι λόγω των ηθικών παραπτωμάτων των φτωχών, απεναντίας πίστευε ότι η ολοκληρωτική απασχόληση θα ήταν αδύνατη και ότι ο «εφεδρικός στρατός» των ανέργων θα συγκρατούσε τυχόν αυξήσεις των μισθών.

Καθώς η οικονομική ανάλυση απέκτησε περισσότερο βάθος, προέκυψε μια εκδοχή της ιδέας των θεσμικών αποτυχιών σύμφωνα με την οποία οι αδυναμίες της αγοράς αλληλεπιδρούν με τις αρχικές ανισότητες για να εμποδίσουν την πρόοδο έναντι της φτώχειας. Για παράδειγμα, οι πιστωτικοί περιορισμοί συνεπάγονται ότι τα παιδιά των φτωχών οικογενειών δε προσελκύουν τις επενδύσεις - στη διατροφή, την υγειονομική περίθαλψη και την εκπαίδευση- που χρειάζονται για να ξεφύγουν τελικά από τη φτώχεια. Οι θετικές επιδράσεις, όπως η ύπαρξη ενός (θετικού) κατώτατου ορίου για το ανθρώπινο κεφάλαιο, προκειμένου αυτό να είναι παραγωγικό, δημιουργούν τη δυναμική για την ύπαρξη παγίδων που οδηγούν στη φτώχεια. Τα γενικά αποτελέσματα ισορροπίας, ιδίως όσον αφορά την κατανομή των κερδών της εργασίας, δεδομένου του άνισου ανθρώπινου κεφαλαίου, οδηγούν στο συμπέρασμα πως τα οφέλη της τεχνικής προόδου αύξησης της εργασίας, μοιράζονται αρκετά άνισα. Οι κυβερνήσεις αποτυγχάνουν στο ότι δεν αντιμετωπίζουν επαρκώς τα προβλήματα αυτά. Υπήρχαν υπαινιγμοί αυτών των ιδεών στην οικονομική βιβλιογραφία του 19ου αιώνα, αλλά μια καλή ανάπτυξη αυτών των ιδεών δεν εμφανίστηκε μέχρι τα τέλη του 20ου αιώνα.

Αυτή η εκδοχή της ιδέας των θεσμικών αποτυχιών είδε τη φτώχεια ως μια κοινωνική αρρώστια που μπορεί να αποφευχθεί μέσω της δημόσιας δράσης σε μια καπιταλιστική οικονομία. Επιπλέον, η πράξη αυτή θεωρήθηκε με τον καιρό ως απόλυτα συνεπής με την ανάπτυξη σε μια τέτοια οικονομία. Πράγματι, οι σωστές πολιτικές αναμενόταν να συμβάλλουν στην εν λόγω ανάπτυξη με την άρση των υλικών περιορισμών της ελευθερίας του ατόμου, για να προωθήσουν τα δικά τους οικονομικά συμφέροντα.

Βήματα στη μετάβαση
Η υπεροχή της άποψης των θεσμικών αποτυχιών ήταν ιδιαίτερα άνιση κατά την πάροδο του χρόνου, με μεγάλες περιόδους αδράνειας και πολλές καθυστερήσεις. Ωστόσο, μπορούν να διακριθούν δύο σημαντικά ιστορικά βήματα, στα οποία δίνω τα ονόματα Πρώτος και Δεύτερος Διαφωτισμός της Φτώχειας. Ο Πρώτος Διαφωτισμός της Φτώχειας ήταν περίπου 20 χρόνια πριν από τα τέλη του 19ου αιώνα. Άνθισαν οι κριτικές κατά των επικρατουσών κοινωνικών ιεραρχιών από το λαό στο Λονδίνο και το Παρίσι. Στην τελευταία περίπτωση μάλιστα είχαν ως διάσημο αποκορύφωμά τους τη Γαλλική
Επανάσταση. Τα φιλοσοφικά γραπτά των Immanuel Kant, Jean-Jacques Rousseau, Smith και άλλων εξέφρασαν ένα νέο σεβασμό για τους φτωχούς ανθρώπους ως ανθρώπους και όχι ως κάτι που εξυπηρετεί απλώς κάποιον αμιγώς αποφασιστικό ρόλο ως μέσο παραγωγής. Η ίδια η οικονομία θεωρήθηκε με τον καιρό ως ένα μέσο για την προώθηση της βελτίωσης όλων των συνθηκών διαβίωσης του ανθρώπου.

Η περίφημη κριτική του Smith της μερκαντιλιστικής άποψης ότι η πρόοδος μιας χώρας θα πρέπει να κρίνεται από το εμπορικό της ισοζύγιο, ήταν ένα σημαντικό βήμα στο άνοιγμα του δρόμου ώστε να θεωρηθεί (τελικά) η πρόοδος κατά της φτώχειας ως στόχος για την ανάπτυξη και όχι ως απειλή αυτής. Ο Smith τάχθηκε επίσης υπέρ της προώθησης πολιτικών κατά της φτώχειας, όπως οι δημόσιες επιδοτήσεις για την βοήθεια κάλυψης του κόστους μόρφωσης των «απλών ανθρώπων». Αλλά σε αυτό και σε άλλα κοινωνικά θέματα, ο Smith ήταν προφανώς πολύ πιο προοδευτικός από τους συναδέλφους ή βραχυπρόθεσμους οπαδούς του. Οι κλασικοί οικονομολόγοι, όπως ο Thomas Malthus και ο David Ricardo ήταν εχθρικοί στην ιδέα της πολιτικής κατά της φτώχειας, κάνοντας λόγο για δυσμενείς επιπτώσεις του κινήτρου, αν και (όχι για τελευταία φορά) στα αποτελέσματα είχαν σχεδόν σίγουρα υπερβάλλει, όπως στις έντονες και περιβόητες συζητήσεις για τη μεταρρύθμιση των Poor Laws της Αγγλίας στις αρχές του 19ου αιώνα. Ενώ η αναγνώριση ότι τα θεσμικά όργανα ήταν τουλάχιστον εν μέρει υπεύθυνα για τη φτώχεια ήταν ένα κρίσιμο βήμα, πέρασε πολύς καιρός πριν δούμε την εμφάνιση ολοκληρωμένων πολιτικών κατά της φτώχειας που θα μπορούσαν να προωθήσουν, καθώς και να προστατεύσουν.

Ο Δεύτερος Διαφωτισμός της Φτώχειας ήρθε περίπου στην περίοδο 1960-1980 και συνεχίζει να έχει επιρροή μέχρι και σήμερα. Με αυτόν είδαμε τόσο ένα μεγαλύτερο ρυθμό μείωσης του συνολικού ποσοστού της φτώχειας, όσο και την εμφάνιση πνευματικά ισχυρότερων και καλύτερα ενημερωμένων επιχειρημάτων για την πολιτική κατά της φτώχειας. Η μαζική προσοχή που δόθηκε όσον αφορά τη φτώχεια, έφτασε επίσης το ιστορικό υψηλό της. Αυτό είναι προφανές αν κάποιος εισάγει τη λέξη «φτώχεια» στο Google Books Ngram Viewer: υπήρξε μια απότομη αύξηση κατά το 1960 και από τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας αυτής, οι αναφορές στη «φτώχεια» ως ποσοστό του συνόλου των δημοσιευμένων λέξεων, έφθασαν το μέγιστο αριθμό τους σε 300 χρόνια, στην αγγλική και τη γαλλική γλώσσα. Η ερμηνεία των θεσμικών αποτυχιών νίκησε σαφώς αυτή της χρησιμότητας της φτώχειας. Οι συζητήσεις, φυσικά, συνέχισαν. Κάποιοι συνέχισαν να κατηγορούν τους φτωχούς ανθρώπους για τη φτώχεια τους. Κάποιοι δεν είδαν τη φτώχεια ως ένα παγκόσμιο πρόβλημα. Ωστόσο, εμφανίστηκε μια αρκετά ευρεία συναίνεση ότι η φτώχεια ήταν ηθικά απαράδεκτη, και σε όλον τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων των νέων ελευθέρων χωρών του αναπτυσσόμενου κόσμου, υπήρξε νέα αισιοδοξία σχετικά με το πεδίο εφαρμογής της καταπολέμησης της φτώχειας. Ενώ έγιναν λάθη και κάποια αισιόδοξα, αλλά κακοσχεδιασμένα σχέδια, απέτυχαν σύντομα, εμφανίστηκαν πολλές πολιτικές καινοτομίες τόσο στις πλούσιες, όσο και στις φτωχές χώρες. Τα κίνητρα των αποτελεσμάτων ήταν ακόμη υπό συζήτηση, αν και μπορούσαν να αντλήσουν στοιχεία από καλύτερες πηγές. Ένας συνδυασμός πολιτικών απευθείας προώθησης με την ισχυρή ανάπτυξη υπέρ των φτωχών σε μια λογικά ανοικτή οικονομία θεωρήθηκε με τον καιρό ως το κλειδί για την καταπολέμηση της φτώχειας. Οι προστατευτικές πολιτικές παλαιού τύπου ενσωμάτωσαν με τον καιρό και κίνητρα για την προώθηση, όπως η ενίσχυση φτωχών οικογενειών για τα έξοδα (συμπεριλαμβανομένου του διαφυγόντος εργατικού εισοδήματος) της μόρφωσης των παιδιών τους.

Ενώ τα θεμέλια για τη μετάβαση στον τρόπο σκέψης είχαν τεθεί κατά τη διάρκεια του Πρώτου Διαφωτισμού της Φτώχειας, ήταν πραγματικά μόνο από το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα και μετά που
Επανάσταση. Τα φιλοσοφικά γραπτά των Immanuel Kant, Jean-Jacques Rousseau, Smith και άλλων εξέφρασαν ένα νέο σεβασμό για τους φτωχούς ανθρώπους ως ανθρώπους και όχι ως κάτι που εξυπηρετεί απλώς κάποιον αμιγώς αποφασιστικό ρόλο ως μέσο παραγωγής. Η ίδια η οικονομία θεωρήθηκε με τον καιρό ως ένα μέσο για την προώθηση της βελτίωσης όλων των συνθηκών διαβίωσης του ανθρώπου.

Η περίφημη κριτική του Smith της μερκαντιλιστικής άποψης ότι η πρόοδος μιας χώρας θα πρέπει να κρίνεται από το εμπορικό της ισοζύγιο, ήταν ένα σημαντικό βήμα στο άνοιγμα του δρόμου ώστε να θεωρηθεί (τελικά) η πρόοδος κατά της φτώχειας ως στόχος για την ανάπτυξη και όχι ως απειλή αυτής. Ο Smith τάχθηκε επίσης υπέρ της προώθησης πολιτικών κατά της φτώχειας, όπως οι δημόσιες επιδοτήσεις για την βοήθεια κάλυψης του κόστους μόρφωσης των «απλών ανθρώπων». Αλλά σε αυτό και σε άλλα κοινωνικά θέματα, ο Smith ήταν προφανώς πολύ πιο προοδευτικός από τους συναδέλφους ή βραχυπρόθεσμους οπαδούς του. Οι κλασικοί οικονομολόγοι, όπως ο Thomas Malthus και ο David Ricardo ήταν εχθρικοί στην ιδέα της πολιτικής κατά της φτώχειας, κάνοντας λόγο για δυσμενείς επιπτώσεις του κινήτρου, αν και (όχι για τελευταία φορά) στα αποτελέσματα είχαν σχεδόν σίγουρα υπερβάλλει, όπως στις έντονες και περιβόητες συζητήσεις για τη μεταρρύθμιση των Poor Laws της Αγγλίας στις αρχές του 19ου αιώνα. Ενώ η αναγνώριση ότι τα θεσμικά όργανα ήταν τουλάχιστον εν μέρει υπεύθυνα για τη φτώχεια ήταν ένα κρίσιμο βήμα, πέρασε πολύς καιρός πριν δούμε την εμφάνιση ολοκληρωμένων πολιτικών κατά της φτώχειας που θα μπορούσαν να προωθήσουν, καθώς και να προστατεύσουν.

Ο Δεύτερος Διαφωτισμός της Φτώχειας ήρθε περίπου στην περίοδο 1960-1980 και συνεχίζει να έχει επιρροή μέχρι και σήμερα. Με αυτόν είδαμε τόσο ένα μεγαλύτερο ρυθμό μείωσης του συνολικού ποσοστού της φτώχειας, όσο και την εμφάνιση πνευματικά ισχυρότερων και καλύτερα ενημερωμένων επιχειρημάτων για την πολιτική κατά της φτώχειας. Η μαζική προσοχή που δόθηκε όσον αφορά τη φτώχεια, έφτασε επίσης το ιστορικό υψηλό της. Αυτό είναι προφανές αν κάποιος εισάγει τη λέξη «φτώχεια» στο Google Books Ngram Viewer: υπήρξε μια απότομη αύξηση κατά το 1960 και από τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας αυτής, οι αναφορές στη «φτώχεια» ως ποσοστό του συνόλου των δημοσιευμένων λέξεων, έφθασαν το μέγιστο αριθμό τους σε 300 χρόνια, στην αγγλική και τη γαλλική γλώσσα. Η ερμηνεία των θεσμικών αποτυχιών νίκησε σαφώς αυτή της χρησιμότητας της φτώχειας. Οι συζητήσεις, φυσικά, συνέχισαν. Κάποιοι συνέχισαν να κατηγορούν τους φτωχούς ανθρώπους για τη φτώχεια τους. Κάποιοι δεν είδαν τη φτώχεια ως ένα παγκόσμιο πρόβλημα. Ωστόσο, εμφανίστηκε μια αρκετά ευρεία συναίνεση ότι η φτώχεια ήταν ηθικά απαράδεκτη, και σε όλον τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων των νέων ελευθέρων χωρών του αναπτυσσόμενου κόσμου, υπήρξε νέα αισιοδοξία σχετικά με το πεδίο εφαρμογής της καταπολέμησης της φτώχειας. Ενώ έγιναν λάθη και κάποια αισιόδοξα, αλλά κακοσχεδιασμένα σχέδια, απέτυχαν σύντομα, εμφανίστηκαν πολλές πολιτικές καινοτομίες τόσο στις πλούσιες, όσο και στις φτωχές χώρες. Τα κίνητρα των αποτελεσμάτων ήταν ακόμη υπό συζήτηση, αν και μπορούσαν να αντλήσουν στοιχεία από καλύτερες πηγές. Ένας συνδυασμός πολιτικών απευθείας προώθησης με την ισχυρή ανάπτυξη υπέρ των φτωχών σε μια λογικά ανοικτή οικονομία θεωρήθηκε με τον καιρό ως το κλειδί για την καταπολέμηση της φτώχειας. Οι προστατευτικές πολιτικές παλαιού τύπου ενσωμάτωσαν με τον καιρό και κίνητρα για την προώθηση, όπως η ενίσχυση φτωχών οικογενειών για τα έξοδα (συμπεριλαμβανομένου του διαφυγόντος εργατικού εισοδήματος) της μόρφωσης των παιδιών τους.

Ενώ τα θεμέλια για τη μετάβαση στον τρόπο σκέψης είχαν τεθεί κατά τη διάρκεια του Πρώτου Διαφωτισμού της Φτώχειας, ήταν πραγματικά μόνο από το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα και μετά που
έγινε κατανοητό ότι η ελευθερία, η καταξίωση και η γενικότερη ευημερία απαιτούν (μεταξύ άλλων) ότι οι άνθρωποι δεν παρακωλύονται από τη φτώχεια και ότι οι κυβερνήσεις είχαν την ευθύνη να βοηθήσουν στο να βεβαιώσουν ότι αυτό δε γινόταν. Οι φιλοσοφικές κι οικονομικές σκέψεις έπαιξαν σημαντικό ρόλο (στα γραπτά των John Rawls, Amartya Sen και άλλων), αλλά το ίδιο έκαναν και δημοφιλέστερα έργα (όπως των Michael Harrington και JK Galbraith). Το κράτος φάνηκε να έχει ένα ρόλο στη διασφάλιση του ότι όλα τα άτομα πρέπει να έχουν πρόσβαση στις βασικές υλικές συνθήκες για την εκπλήρωσή τους, κάτι που είναι αναμφισβήτητα η πιο σημαντική προϋπόθεση για την ισότητα, αλλά και το κλειδί ώστε να αποφευχθούν παγίδες φτώχειας. Η καλή δημόσια εκπαίδευση, τα συμπαγή συστήματα υγείας και η οικονομική ένταξη όλων θεωρήθηκαν με τον καιρό ως στοιχεία ζωτικής σημασίας για να μπορέσει η επόμενη γενιά φτωχών οικογενειών να ξεφύγει για τα καλά από τη φτώχεια.

Για την εξήγηση τόσο αυτής της αλλαγής στον τρόπο σκέψης, όσο και της μείωσης της συχνότητας εμφάνισης της φτώχειας σε παγκόσμιο επίπεδο, ξεχωρίζουν τρεις παράγοντες που αλληλοενισχύονται: η νέα τεχνολογία, οι νέες γνώσεις και η πολιτική βούληση (Ravallion 2013a). Οι νέες τεχνολογίες δημιούργησαν οικονομικές ευκαιρίες και απαιτήσεις για νέες δεξιότητες στο εργατικό δυναμικό, τις οποίες μπορούσε να προσφέρει η μαζική εκπαίδευση. Ένα πιο έξυπνο εργατικό δυναμικό έπρεπε επίσης να είναι υγιές. Νέα δεδομένα, καθώς και νέες έρευνες σχετικά με τους φτωχούς ανθρώπους επηρέασαν την κοινή σκέψη και τη χάραξη πολιτικής από τα τέλη του 19ου αιώνα και μετά, ενώ ήταν επίσης χρήσιμα μαθήματα προς τους φορείς χάραξης πολιτικής, για την αποτελεσματικότητα των πολιτικών τους. Επίσης, τα δημοφιλή κείμενα, κοινωνικά μυθιστορήματα και θεατρικά έργα, βοήθησαν στο να μετατραπεί η γνώση σε ευαισθητοποίηση του κοινού. Η επιτυχία των (συχνά επώδυνων) αγώνων για ευρεία πολιτική εκπροσώπηση ήρθε σχεδόν χέρι-χέρι με καλύτερα ενημερωμένες πολιτικές συζητήσεις και καλύτερες πολιτικές κι ενισχύθηκαν με τη νέα γνώση και την ευαισθητοποίηση.

Συμπεράσματα
Ζούμε σε έναν πολύ λιγότερο φτωχό κόσμο απ’ ό,τι 200 χρόνια πριν κι είναι ένας κόσμος που έχει γίνει γενικώς πιο έξυπνος όσον αφορά στην καταπολέμηση της φτώχειας. Η πρόκληση είναι αναμφισβήτητα αμφίδρομη ανάμεσα στην πρόοδο μας κατά της φτώχειας και την αλλαγή του τρόπου σκέψης. Είναι πολύ πιο δύσκολο να σημειωθεί ταχεία πρόοδος κατά της φτώχειας, όταν αυτή υπάρχει σε μεγάλο βαθμό και γενικά η λογική των 200 και πλέον χρόνων προηγουμένως, δε θα μπορούσε εύκολα να συνηθίσει με την ιδέα ενός κόσμου χωρίς φτώχεια. Με κάποιες οδυνηρά μεγάλες χρονικές καθυστερήσεις (ο χρόνος που χρειάστηκε πριν τις πραγματικές αυξήσεις μισθών στον απόηχο της βιομηχανικής επανάστασης είναι ιδιαίτερα αξιοσημείωτος), η ανύψωση από την απόλυτη φτώχεια στη Δυτική Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική έγινε τελικά με τη βοήθεια της τεχνικής προόδου, της οικονομικής ανάπτυξης και (κυρίως) της συμπληρωματικής προόδου στους βασικούς τομείς της υγείας και της εκπαίδευσης. Δημιουργήθηκαν ευκαιρίες και κατά την πάροδο του χρόνου θεσπίστηκαν πολιτικές που διαβεβαίωναν πως από τις ευκαιρίες αυτές θα μπορούσαν να επωφεληθούν πολλοί άνθρωποι. Στη συνέχεια, εμφανίστηκαν νέες επιλογές για πιο επικεντρωμένες και αποτελεσματικές άμεσες παρεμβάσεις που δίνουν έμφαση τόσο στην προώθηση, όσο και στην προστασία. Οι πολιτικές κατά της φτώχειας έχουν τροφοδοτήσει και τροφοδοτήθηκαν από, τη συνολική αύξηση της ευημερίας.

Με την παγκόσμια συχνότητα της ακραίας φτώχειας να βρίσκεται τώρα στο χαμηλότερο επίπεδό της και η προσοχή του κοινού και η γνώση να βρίσκονται στο υψηλότερο σημείο τους, το ιδανικό ενός κόσμου απαλλαγμένου από τέτοιου είδους φτώχεια είναι σίγουρα πιο κοντά από ποτέ. Αλλά η ιστορία
έγινε κατανοητό ότι η ελευθερία, η καταξίωση και η γενικότερη ευημερία απαιτούν (μεταξύ άλλων) ότι οι άνθρωποι δεν παρακωλύονται από τη φτώχεια και ότι οι κυβερνήσεις είχαν την ευθύνη να βοηθήσουν στο να βεβαιώσουν ότι αυτό δε γινόταν. Οι φιλοσοφικές κι οικονομικές σκέψεις έπαιξαν σημαντικό ρόλο (στα γραπτά των John Rawls, Amartya Sen και άλλων), αλλά το ίδιο έκαναν και δημοφιλέστερα έργα (όπως των Michael Harrington και JK Galbraith). Το κράτος φάνηκε να έχει ένα ρόλο στη διασφάλιση του ότι όλα τα άτομα πρέπει να έχουν πρόσβαση στις βασικές υλικές συνθήκες για την εκπλήρωσή τους, κάτι που είναι αναμφισβήτητα η πιο σημαντική προϋπόθεση για την ισότητα, αλλά και το κλειδί ώστε να αποφευχθούν παγίδες φτώχειας. Η καλή δημόσια εκπαίδευση, τα συμπαγή συστήματα υγείας και η οικονομική ένταξη όλων θεωρήθηκαν με τον καιρό ως στοιχεία ζωτικής σημασίας για να μπορέσει η επόμενη γενιά φτωχών οικογενειών να ξεφύγει για τα καλά από τη φτώχεια.

Για την εξήγηση τόσο αυτής της αλλαγής στον τρόπο σκέψης, όσο και της μείωσης της συχνότητας εμφάνισης της φτώχειας σε παγκόσμιο επίπεδο, ξεχωρίζουν τρεις παράγοντες που αλληλοενισχύονται: η νέα τεχνολογία, οι νέες γνώσεις και η πολιτική βούληση (Ravallion 2013a). Οι νέες τεχνολογίες δημιούργησαν οικονομικές ευκαιρίες και απαιτήσεις για νέες δεξιότητες στο εργατικό δυναμικό, τις οποίες μπορούσε να προσφέρει η μαζική εκπαίδευση. Ένα πιο έξυπνο εργατικό δυναμικό έπρεπε επίσης να είναι υγιές. Νέα δεδομένα, καθώς και νέες έρευνες σχετικά με τους φτωχούς ανθρώπους επηρέασαν την κοινή σκέψη και τη χάραξη πολιτικής από τα τέλη του 19ου αιώνα και μετά, ενώ ήταν επίσης χρήσιμα μαθήματα προς τους φορείς χάραξης πολιτικής, για την αποτελεσματικότητα των πολιτικών τους. Επίσης, τα δημοφιλή κείμενα, κοινωνικά μυθιστορήματα και θεατρικά έργα, βοήθησαν στο να μετατραπεί η γνώση σε ευαισθητοποίηση του κοινού. Η επιτυχία των (συχνά επώδυνων) αγώνων για ευρεία πολιτική εκπροσώπηση ήρθε σχεδόν χέρι-χέρι με καλύτερα ενημερωμένες πολιτικές συζητήσεις και καλύτερες πολιτικές κι ενισχύθηκαν με τη νέα γνώση και την ευαισθητοποίηση.

Συμπεράσματα
Ζούμε σε έναν πολύ λιγότερο φτωχό κόσμο απ’ ό,τι 200 χρόνια πριν κι είναι ένας κόσμος που έχει γίνει γενικώς πιο έξυπνος όσον αφορά στην καταπολέμηση της φτώχειας. Η πρόκληση είναι αναμφισβήτητα αμφίδρομη ανάμεσα στην πρόοδο μας κατά της φτώχειας και την αλλαγή του τρόπου σκέψης. Είναι πολύ πιο δύσκολο να σημειωθεί ταχεία πρόοδος κατά της φτώχειας, όταν αυτή υπάρχει σε μεγάλο βαθμό και γενικά η λογική των 200 και πλέον χρόνων προηγουμένως, δε θα μπορούσε εύκολα να συνηθίσει με την ιδέα ενός κόσμου χωρίς φτώχεια. Με κάποιες οδυνηρά μεγάλες χρονικές καθυστερήσεις (ο χρόνος που χρειάστηκε πριν τις πραγματικές αυξήσεις μισθών στον απόηχο της βιομηχανικής επανάστασης είναι ιδιαίτερα αξιοσημείωτος), η ανύψωση από την απόλυτη φτώχεια στη Δυτική Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική έγινε τελικά με τη βοήθεια της τεχνικής προόδου, της οικονομικής ανάπτυξης και (κυρίως) της συμπληρωματικής προόδου στους βασικούς τομείς της υγείας και της εκπαίδευσης. Δημιουργήθηκαν ευκαιρίες και κατά την πάροδο του χρόνου θεσπίστηκαν πολιτικές που διαβεβαίωναν πως από τις ευκαιρίες αυτές θα μπορούσαν να επωφεληθούν πολλοί άνθρωποι. Στη συνέχεια, εμφανίστηκαν νέες επιλογές για πιο επικεντρωμένες και αποτελεσματικές άμεσες παρεμβάσεις που δίνουν έμφαση τόσο στην προώθηση, όσο και στην προστασία. Οι πολιτικές κατά της φτώχειας έχουν τροφοδοτήσει και τροφοδοτήθηκαν από, τη συνολική αύξηση της ευημερίας.

Με την παγκόσμια συχνότητα της ακραίας φτώχειας να βρίσκεται τώρα στο χαμηλότερο επίπεδό της και η προσοχή του κοινού και η γνώση να βρίσκονται στο υψηλότερο σημείο τους, το ιδανικό ενός κόσμου απαλλαγμένου από τέτοιου είδους φτώχεια είναι σίγουρα πιο κοντά από ποτέ. Αλλά η ιστορία
κρούει επίσης τον κώδωνα του κινδύνου κατά του εφησυχασμού. Ακριβώς όπως η ανέλιξη των ανεπτυγμένων κι επιτυχημένων χωρών του σήμερα δεν ήταν εύκολη, οι φτωχότερες χώρες σήμερα αντιμετωπίζουν τεράστιες προκλήσεις. Με συνεχή προσπάθεια, η οποία αντλεί από την εμπειρία του παρελθόντος, θα πρέπει να μπορέσουμε να εξαλείψουμε την ακραία φτώχεια μέχρι περίπου το 2030. Αλλά επίσης εύκολα μπορούν να προσδιοριστούν και λιγότερο αισιόδοξα σενάρια, με την επιστροφή στους πιο αργούς ρυθμούς προόδου του παρελθόντος.


*Το κείμενο δημοσιεύθηκε στο VoxEU.org, ένα policy portal που ιδρύθηκε από το Center for Economic Policy Research (CEPR)
κρούει επίσης τον κώδωνα του κινδύνου κατά του εφησυχασμού. Ακριβώς όπως η ανέλιξη των ανεπτυγμένων κι επιτυχημένων χωρών του σήμερα δεν ήταν εύκολη, οι φτωχότερες χώρες σήμερα αντιμετωπίζουν τεράστιες προκλήσεις. Με συνεχή προσπάθεια, η οποία αντλεί από την εμπειρία του παρελθόντος, θα πρέπει να μπορέσουμε να εξαλείψουμε την ακραία φτώχεια μέχρι περίπου το 2030. Αλλά επίσης εύκολα μπορούν να προσδιοριστούν και λιγότερο αισιόδοξα σενάρια, με την επιστροφή στους πιο αργούς ρυθμούς προόδου του παρελθόντος.


*Το κείμενο δημοσιεύθηκε στο VoxEU.org, ένα policy portal που ιδρύθηκε από το Center for Economic Policy Research (CEPR)

www.capital.gr

  Σχολιασμός Θέματος «Μαθήματα ιστορίας για τη φτώχεια. Του Martin Ravallion»  
  ...κανένας σχόλιασμός  
  σχολιάστε εδώ
για να σχολιάσετε το παραπάνω θέμα πρέπει να εισέλθετε
 
 

Τελευταίες Προσθήκες στην Κατηγορία Aρθρα

 
 

Πρόοδος ή απειλή η τεχνητή νοημοσύνη;

 23/2/2020 
 

ΣΕΑ : Η υπερφορολόγηση της μεσαίας τάξης

 21/2/2020 
 

Έχουμε κράτος δικαίου ή κράτος ασυδοσίας και ανομίας; Του Νίκου Κοτζιά

 19/2/2020 
 

Αρχαίο... λάδωμα αθάνατο Από τον 19ο αιώνα στα σκάνδαλα του Μεσοπολέμου.Του ΦΟΙΒΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΗ

 13/2/2020 
 

Από το κράτος πρόνοιας, στο κράτος... φιλανθρωπίας. Των Σάββα Γ. Ρομπόλη* και Βασιλείου Γ. Μπέτση**

 10/2/2020 
 

Η Ελλάδα μπροστά στην 4η Βιομηχανική Επανάσταση. Από το Ινστιτούτο Μικρών Επιχειρήσεων ΓΣΕΒΕΕ ( ΙΜΕ ΓΣΕΒΕΕ)

 28/1/2020 
 

Η 4η Βιομηχανική Επανάσταση στα πάνελ του Νταβός.

 27/1/2020 
 

ΣΔΙΤ: Η Συντριβή του Δημοσίου συμφέροντος από τον Ιδιωτικό Τομέα, του Λεωνίδα Βατικιώτη

 27/1/2020 
 

Αναδιάρθρωση χρέους και «πράσινο» ομόλογο ζητά ο Βαρουφάκης

 27/1/2020 
 

Γιατί ο καπιταλισμός χρειάζεται... restart!

 13/1/2020 
 

Κοινωνική ευημερία στην Ήπειρο και Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων / του Μιχάλη Διακομιχάλη

 13/1/2020 
 

Προβληματική Εξωτερική Πολιτική και Θαλάσσιες ζώνες. Του Νίκου Κοτζιά

 13/1/2020 
 

Πρέπει να μιλάμε για τον κόσμο που έρχεται, όχι για τα κουτσομπολιά. Του Νίκου Κοτζιά

 8/1/2020 
 

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ.. Για όσους - κυρίως εισαγγελείς και δικαστές- μπορεί να έχουν "κοντή" ιστορική μνήμη... Tου ΛΕΩΝΙΔΑ Μ.ΠΕΓΙΑΔΗ

 19/12/2019 
 

ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ – ΣΤΟΧΟΙ, ΜΕΘΟΔΟΙ, ΜΕΣΑ, ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ. Του Καθηγητή Νίκου Λέανδρου Αντιπρύτανη Οικονομικών, Προγραμματισμού και Ανάπτυξης Πάντειο Πανεπιστήμιο

 11/12/2019 
 

Μετακεϋνσιανοί και Νεοφιλελεύθεροι-Θεωρητικές Ιδέες και Πολιτική Πρακτική. Από Σπύρος Στάλιας

 9/12/2019 
 

Στρατηγικές Παρεμβάσεις για την Ανάπτυξη της Βιομηχανίας: Ανάλυση Επιδράσεων και Πολιτικών

 4/12/2019 
 

Νίκος Κοτζιάς: “Ας αρχίσουμε επιτέλους να τσακωνόμαστε για το πως θέλουμε την Ελλάδα τον 21ο αιώνα”!

 25/11/2019 
 

Η απιστία ...από το δημόσιο συμφέρον.Του Χρίστου Κουτσουνάσιου*>

 25/11/2019 
 

Το Τέλος του Νεοφιλελευθερισμού και η Επάνοδος της Ιστορίας. Tου Τζόζεφ Στίγκλιτς(1 σχόλιo/α)

 18/11/2019 
 

προβολή παλαιότερων

 
  αυτόματη είσοδος την επόμενη φορά; 
Δείτε Επίσης...

Ανακοινώσεις - Νέα

Aρθρα

Ευτράπελα

Επαγγελματικά Ευτράπελα

Εκδηλώσεις

akioe
Η ΑΚΙΟΕ στο YouTube
Νέα απο το Οικονομικό Επιμελητήριο
Σεμινάριο ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΩΝ Ν. ΑΤΤΙΚΗΣ με θέμα «επίκαιρα εργασιακά και ασφαλιστικά θέματα»
Οι προτάσεις της Α.ΚΙ.Ο.Ε. για τον προγραμματισμό του ΟΕΕ
ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΠΑΡΑΝΟΜΗ Η ΔΙΠΛΗ ΠΟΙΝΗ ΕΠΙΒΑΡΥΝΣΗΣ ΤΩΝ ΑΝΑΔΡΟΜΙΚΩΝ. Του Αριστομένη Τριγώνη 
Παρουσίαση βιβλίου του κ. Παναγιώτη Ρουμελιώτη : ΡΗΞΗ , Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΤΗΣ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗΣ 
Πλίνθοι και κέραμοι ατάκτως ερριμμένα, ζητούν στέγη στο Ο.Ε.Ε αλλά πρέπει, να τους την εκχωρήσετε. 
Κάλεσμα προς τoν Σύνδεσμο Επιχειρήσεων Πληροφορικής & Επικοινωνιών Ελλάδας . Δέσμευση προς στους συναδέλφους 

Περισσότερα...

Ανακοινώσεις - Νέα
Α. 1035 /18-02-2020 Υποχρεώσεις Παρόχων Υπηρεσιών Ηλεκτρονικής Έκδοσης Στοιχείων και διαδικασίες ελέγχου παροχής υπηρεσιών ηλεκτρονικής έκδοσης στοιχείων.
Υπουργική Απόφαση 11026/2020 - ΦΕΚ 491/Β/19-2-2020 Υ.Α.11026/2020 : Πρότυπα καταστατικά για τις εταιρικές μορφές Α.Ε, Ε.Π.Ε., Ι.Κ.Ε., Ο.Ε και Ε.Ε
Επιστροφές φόρων: Απλοποιείται η διαδικασία χωρίς Δ.Ο.Υ. - Πώς θα γίνεται
A. 1017 /27-01-2020 Καθορισμός της μορφής του προτύπου έκδοσης του ηλεκτρονικού τιμολογίου, σύμφωνα με το ευρωπαϊκό πρότυπο έκδοσης ηλεκτρονικών τιμολογίων.
Ελεύθεροι επαγγελματίες: Μέχρι πότε η επιλογή ασφαλιστικής κατηγορίας
Ε9: Τα 5 κλικ για να γλιτώσετε πρόστιμα από τα «ξεχασμένα» τετραγωνικά.

Περισσότερα...

Δείτε Ομιλίες
Μήνυμα του ομότιμου καθηγητή του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης Χαντζηκωνσταντίνου Γεωργίου για την ΑΚΙΟΕ και τις εκλογές του ΟΕΕ 
Οι ομιλίες από την συζήτηση που έγινε στα Χανιά με θέμα Είναι δυνατή η ανάπτυξη της Οικονομίας χωρίς τη μείωση του Δημόσιου χρέους; 

Περισσότερα...

To Ερώτημα της Εβδομάδας

Γιατί έμειναν εκτός αντικειμενικών αξιών περιοχές στην χώρα , ποιος ευθύνεται ; (1 σχόλιο/α) 

Περισσότερα...

Έχετε άποψη; Τώρα μπορείτε να σχολιάσετε το ερώτημα της εβδομάδας καθώς και κάθε θεματική καταχώρηση

Περισσότερες πληροφορίες

Βιβλιοπαρουσίαση

Πανεπιστημιακές Εκδόσεις

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ - ΡΗΞΗ - Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΤΗΣ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗΣ 
Ελληνικό χρέος η διαιώνιση του προβλήματος. 
Το μαύρο και το κόκκινο - Βεργόπουλος Κώστας 

Περισσότερα...

Επαγγελματικές Εκδόσεις

"Δαπάνες Επιχειρήσεων. Ανάλυση - Ερμηνεία" των Δημ. Σταματόπουλου - Αντ. Καραβοκύρη 
Κυκλοφόρησε το νέο βιβλίο των Δημ. Σταματόπουλου - Παρ. Σταματόπουλου - Γιάννη Σταματόπουλου 
ΝΕΟ ΕΞΕΙΔΙΚΕΥΜΕΝΟ ΒΙΒΛΙΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΕΛΕΓΧΟ. Του Παντελή Σ. Παπαστάθη Οικονομολόγου – Συγγραφέα 

Περισσότερα...

Λογοτεχνικές Εκδόσεις

“Κατάθεση ψυχής” – Γιώργος Θ. Σαρδέλης 
«Η σμίλη των πελάγων» Της Χρυσούλας Δημητρακάκη 
«H γοητεία μιας συντριβής». Του Μάρδα Δημήτρη 

Περισσότερα...

Σας Προτείνουμε...

Δομικος πληθωρισμος και εντροπιακη εξελιξη του οικονομικου συστηματος

©2008 akioe.gr - ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ η αναδημοσίευση, η αναπαραγωγή, ολική, μερική ή περιληπτική ή κατά παράφραση ή διασκευή απόδοση του περιεχομένου του παρόντος web site με οποιονδήποτε τρόπο, ηλεκτρονικό, μηχανικό, φωτοτυπικό, ηχογράφησης ή άλλο, χωρίς προηγούμενη γραπτή άδεια του εκδότη.

Δυναμικές Ιστοσελίδες σε ASP με προσαρμοσμένα Content Manager Tools, αυτόματα Newsletters και υποστήριξη RSS 2.0
περισσότερες πληροφορίες...

Για αυτόματη είσοδο, κάντε κλικ εδώ. Δώστε στο User το αναγνωριστικό User ID και στο Pass τον κωδικό πρόσβασης.

RSS Feed

κάνε την αρχική σελίδα

προσθήκη στα αγαπημένα