Τα 700.000 ευρώ που έκαναν φτερά δεν επιστράφηκαν και εκατοντάδες αστυνομικοί παραμένουν απλήρωτοι από το 2022 για οδοιπορικά και μετακινήσεις.

Αθώοι όλοι για τη μαύρη τρύπα στα ταμεία της Ασφάλειας Θεσσαλονίκης, αλλά δεν επιστράφηκαν ποτέ τα 700.000 ευρώ που έκαναν φτερά, ενώ εκατοντάδες αστυνομικοί εξακολουθούν να μένουν απλήρωτοι από το 2022 για οδοιπορικά και μετακινήσεις…

Η δικαστική αυλαία έπεσε χθες για την υπόθεση του ελλείμματος - μαμούθ που αποκαλύφθηκε μετά την αυτοκτονία του αξιωματικού διαχείρισης της Ασφάλειας, αφήνοντας όμως πίσω της μια θολή πραγματικότητα. Οι έξι αστυνομικοί, διαχειριστές άλλων περιφερειακών υπηρεσιών της ΕΛ.ΑΣ., που βρέθηκαν κατηγορούμενοι για παράβαση καθήκοντος και ψευδή βεβαίωση, βγήκαν από το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Θεσσαλονίκης χωρίς καμιά καταδίκη. Αλλη ανώτερη αξιωματικός που είχε εποπτικό ρόλο στη διαχείριση της Γενικής Αστυνομικής Διεύθυνσης απαλλάχθηκε σε προγενέστερο χρόνο, με βούλευμα του αρμόδιου Δικαστικού Συμβουλίου, από την κατηγορία της συνέργειας διά παραλείψεως σε υπεξαίρεση εις βάρος του ελληνικού Δημοσίου, κατ’ εξακολούθησιν (σε βαθμό κακουργήματος).

Η Δικαιοσύνη έκρινε πως δεν στοιχειοθετείται ποινική ευθύνη. Κανείς δεν γνώριζε, κανείς δεν συμμετείχε συνειδητά, κανείς δεν είχε πρόθεση να ζημιώσει την υπηρεσία. Το ταμείο με το δημόσιο χρήμα, ωστόσο, λέει ότι τέσσερα χρόνια μετά ακόμα λείπουν περισσότερα από 700.000 ευρώ. Και δεν πρόκειται για λογιστικό λάθος, ούτε για στιγμιαίο κενό. Πρόκειται για ποσό που αφορούσε πραγματικές ανάγκες: μετακινήσεις, οδοιπορικά, λειτουργικά έξοδα, χρήματα που προορίζονταν για την καθημερινή λειτουργία της υπηρεσίας και, τελικά, εξαφανίστηκαν μέσα σε ένα σύστημα που φαίνεται πως λειτουργούσε με κανόνες… ευελιξίας.

Η υπόθεση ήρθε στο φως μετά την αυτοκτονία, τον Οκτώβριο του 2022, του αξιωματικού της Ασφάλειας που είχε τη διαχείριση του ταμείου. Ηταν ο άνθρωπος-κλειδί, που για χρόνια κρατούσε τα οικονομικά νήματα. Οταν τίναξε τα μυαλά του στον αέρα μέσα στην BMW του, στο πάρκινγκ της Γενικής Αστυνομικής Διεύθυνσης Θεσσαλονίκης, αποκαλύφθηκε το κενό. Και μαζί του, ένα πλέγμα πρακτικών που κινούνταν ανάμεσα στο τυπικό και το άτυπο.

Ο άνθρωπος για πολύ καιρό χρησιμοποιούσε τα χρήματα της διαχείρισης σε τζόγο και «επενδύσεις» σε κρυπτονομίσματα. Ομως αυτό έπρεπε να είχε γίνει αντιληπτό από την πρώτη στιγμή… Σύμφωνα με όσα αναδείχθηκαν, συνάδελφοί του, διαχειριστές άλλων υπηρεσιών, του διέθεταν χρήματα εκτός των προβλεπόμενων διαδικασιών, για να καλυφθούν άμεσες ανάγκες. Οχι με δόλο, όπως άλλωστε κρίθηκε, αλλά με μια λογική «να γίνει η δουλειά». Μια κουλτούρα καθημερινής διαχείρισης που παρέκαμπτε τους τύπους για χάρη της ταχύτητας και της πρακτικότητας. Κάτι ανάλογο συνέβαινε, καθώς φαίνεται, και με την προϊσταμένη αξιωματικό της υπηρεσίας, που μάλλον τον επόπτευε «χαλαρά»…

Στο δικαστήριο, η εικόνα αυτή μεταφράστηκε σε άγνοια και καλή πίστη. Οι κατηγορούμενοι υποστήριξαν πως δεν είχαν αντιληφθεί την κακοδιαχείριση και πως οι ίδιοι στην ουσία παραπλανήθηκαν. Η εισαγγελική πρόταση κινήθηκε στην ίδια κατεύθυνση. Και τελικά, η αθώωση ήρθε να επικυρώσει αυτό το αφήγημα.

Μόνο που το πρόβλημα δεν είναι αποκλειστικά ποινικό. Γιατί, όσο η ευθύνη διαχέεται, το έλλειμμα παραμένει. Και όσο παραμένει, κάποιος το επωμίζεται. Στην προκειμένη περίπτωση, όχι ένα πρόσωπο αλλά ένα σύνολο. Σήμερα, σχεδόν τέσσερα χρόνια μετά την αποκάλυψη της «μαύρης τρύπας», εκατοντάδες αστυνομικοί εξακολουθούν να περιμένουν χρήματα που έχουν ήδη δαπανήσει στο πλαίσιο των υπηρεσιακών καθηκόντων τους… Στην πραγματικότητα, το ελληνικό Δημόσιο έχει μετακυλίσει σε αυτούς την κάλυψη του ελλείμματος!

Η «μαύρη τρύπα» της Ασφάλειας Θεσσαλονίκης δεν έχει κλείσει, αν και όλοι οι εμπλεκόμενοι είναι αθώοι! Εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ εξακολουθούν να λείπουν χωρίς μια πλήρη εξήγηση, χωρίς ανάληψη μιας ευθύνης, χωρίς να έχουν απορροφηθεί από κάποιον μηχανισμό. Η «μαύρη τρύπα» υπάρχει ακόμη, σαν μια ανοιχτή εκκρεμότητα που μετακινείται από το ποινικό στο πρακτικό πεδίο. Κι εκεί, τα ερωτήματα είναι πιο άβολα.

Πώς γίνεται ένα τέτοιο ποσό να χάνεται χωρίς να ενεργοποιούνται έγκαιρα δικλίδες ασφαλείας; Πώς ένα άτυπο σύστημα διαχείρισης λειτουργεί επί χρόνια χωρίς ουσιαστικό έλεγχο; Και τελικά, πώς γίνεται να μην φταίει κανείς, αλλά να πληρώνουν πολλοί; Η Δικαιοσύνη απάντησε ότι «δεν φταίει κανείς». Η καθημερινότητα, όμως, εκατοντάδων απλήρωτων αστυνομικών, συνεχίζει να ρωτά «τι θα γίνει με τα χρωστούμενα λεφτά» Και προς το παρόν, απάντηση δεν υπάρχει.

 www.efsyn.gr