Πώς μπορούμε να καταλάβουμε αν ένα πανεπιστήμιο είναι  άντρο αριστείας; Νομίζω ότι ο αριθμός των αριστούχων που αποφοιτούν είναι ένας εύλογος δείκτης αριστείας (το αποτέλεσμα μετράει). Ένα πανεπιστήμιο με πολλούς αριστούχους μπορεί να καμαρώνει ότι είναι τοπ, ότι προάγει την αριστεία.

Έτσι νόμισαν και τα κορυφαία αμερικανικά πανεπιστήμια. Αλλά στην πορεία τα δεκάρια στους πτυχιούχους (τα A’s) αυξήθηκαν τόσο πολύ, που οι καθηγητές τρόμαξαν και αποφάσισαν να αντιδράσουν. Σκέφτηκαν ότι η έξαρση του πληθωρισμού ( των αριστούχων, όχι των τιμών) υπονομεύει την αξιοπιστία της εκπαίδευσης. Και τη δική τους…

Εκεί, όμως, που το κακό παράγινε με τα A’s -και δεν πήγαινε άλλο- είναι στο Χάρβαρντ. Ενώ το2012-13 περίπου το 1/3 των πτυχιούχων ήταν αριστούχοι, μέσα σε μια δεκαετία (το 2024-25) το ποσοστό αυτό διπλασιάστηκε. Δηλαδή αριστούχοι ήταν τώρα τα 2/3. Και μιλάμε για τα καθαρά «Α». Αν συνυπολογίσουμε και τα «Α-», τότε το ποσοστό των αριστούχων εκτοξεύεται στο 85%, δηλαδή σχεδόν 9 στους 10!

Πώς εξηγείται αυτή η φάμπρικα αριστούχων; Οι καθηγητές -λέει- έχουν κίνητρο να βάζουν μεγαλύτερους βαθμούς, για να παίρνουν καλύτερες αξιολογήσεις από τους φοιτητές ώστε να παίρνουν ευκολότερα την πολυπόθητη μονιμότητα. Πείτε το όπως θέλετε: quid pro quo, αλισβερίσι, δούναι και λαβείν…

Τώρα, όμως, τα ψέματα τελείωσαν. Οι καθηγητές ψήφισαν να μπει ανώτατο όριο στον αριθμό των αριστούχων: το πολύ 20%+4! Φυσικά, οι φοιτητές αντιδρούν, γιατί θεωρούν ότι έτσι διώκεται η αριστεία. Οπότε, Δεν αποκλείεται σε λίγο να δούμε και καταλήψεις ( για τους βαθμούς, όχι για την Παλαιστίνη).

Γιώργος Δουράκης